คิดไม่ถึงจริงๆที่ครั้งนี้ เป็นครั้งที่ ๓ แล้ว ที่ได้ข้ามฝั่งไปเยือน Karen State สองครั้งแรก ไปเยี่ยมในค่ายทหาร
พบว่าทุกคนในค่ายต่างเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อคนอื่นในชาติ ไม่มีเงินเดือนให้ อยู่ได้ก็เพราะใจ ทหาร หมอ พยาบาล ทั้งหมดนี้เป็นอาสา ยอมตายเพื่อแผ่นดิน แต่ครั้งนี้ แตกต่างกับครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง ครั้งนี้ พระอาจารย์ทรงพลพาผมข้ามไปพร้อมกับหลวงพ่อจากถ้ำแม่อุสุ หลวงพ่อได้กล่าวว่า ชาวบ้านมารวมกันข้างวัดเก่า
ซึ่งเคยเป็นของเกจิชื่อดังทางพม่าแต่ท่านมรณะภาพไปแล้ว ชาวบ้านมีราว ๑๐๐ กว่าคนทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ และคนแก่มารวมกันได้สัก ๒-๓ ปี ทุกคนต่างหนีสงครามเอาชีวิตรอดกันมามีหน่วยทหารเล็กๆช่วยดูแลแถวนี้ ชาวบ้านเลือกที่จะอยู่ใกล้ชายแดนไทยเป็นไปได้ว่า หากมีทหารตรงข้ามเข้ามาอาจจะหนีข้ามแดนมาพึ่งฝั่งไทยได้ แต่การข้ามมาฝั่งไทย จะได้อาศัยอยู่ในศูนย์อพยพ แน่นอนล่ะ ชีวิตในศูนย์คงไม่สนุกนัก ถึงแม้นจะมีหน่วยงานระดับโลกดูแลอยู่ อิสรภาพอาจจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากกว่าความปลอดภัย
การที่มีบ้านและได้ปลูกข้าวกินเอง ดูเหมือนผู้คนจะมีความสุขกว่าในศูนย์ที่มีข้าวให้กินแต่มีข้อจำกัดเยอะชาวบ้านในยามนี้ไม่ต้องการความร่ำรวย ขอเพียงแค่มีปัจจัยสี่ เครื่องนุ่งห่ม ดูจะเป็นสิ่งที่ต้องการที่สุด อาหาร อัตคัดก็จริงแต่พอหาในป่าได้ข้าว พอเพาะปลูกกินเองได้ บ้าน ที่ทรุดโทรมสำหรับเราแต่เขาอยู่ได้ ส่วนยา ต้องข้ามมารักษาฝั่งไทย แต่ต้องมีค่าเรือโดยสารเหมืิอนกัน เรื่องเงินไม่ต้องพูดถึง แทบไม่มีกันเลย ในวัดไผ่ดำ มีพระ เณร รวมกัน ๑๐ ตน ชาวบ้านที่อัตคัด แต่พอบิณฑบาตรได้ ดูเหมือนพระยังเป็นศูนย์รวมจิตใจ และเหมือนจะเป็นผู้นำหมู่บ้านไปในตัว การข้ามมาเยี่ยมชาวบ้านครั้งนี้ ทำให้ผมได้คิด อะไรมากมาย จิตผมสงบขึ้นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ชีวิตที่เหลือไม่คิดฟุ้งเฟ้ออะไรมากมาย แต่อยากทำงานให้หนักกว่านี้ มีคนทุกข์รออยู่มากมาย ทำเท่าที่จะหาได้ แต่อย่าให้ใจเดือดร้อน จะเป็นลูกศิษย์พระอาจารย์ ช่วยเหลือแบบฆราวาส
ไม่เลือกว่าเป็นใครแต่ขอให้เป็นคน ตามที่พระกนิษฐาธิราชเจ้าเคยรับสั่งไว้ ข้าพระพุทธเจ้าขอ น้อมเกล้าใส่หัว
มุ่งมั่นตามรอย ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องบ้านเรา หรือบ้านเขา ยังต้องการความช่วยเหลืออยู่มาก ขอบคุณพจน์ที่อาสาไปส่ง ผมเห็นว่าช่วงนี้เหนื่อยกันมาก คิดว่าจะไม่รบกวน จะขับรถไปคนเดียว แต่สุดท้าย พขร.รพ.วัดจันทร์ฯ ไม่ยอมก็ยังขับรถอาสาไปส่ง เพราะครั้งนี้ที่เดินทางตั้งใจไปกลับในวันเดียว จะกลับถึงโรงพยาบาลกี่โมงก็ชั่ง เช้า อยากตรวจคนไข้ ช่วยน้องหมอที่เหลือคนเดียว ฝากข้อความถึง พขร.ทุกคน ครั้งนี้…..ต้องขอบคุณพจน์ ที่ร่วมเหนื่อยด้วยกัน