“พัทยา” วันนี้ที่เงียบเหงา

“พัทยา” วันนี้ที่เงียบเหงา
บรรยากาศดูเศร้าเราโหยหา
บรรยากาศเก่าๆ เราเคยมา
ชื่นชีวาชื่นจิตมิตรมากมาย

ดูร้านรวงร้านค้ามาลาจาก
ทำการค้านั้นยากลำบากหลาย
ทั้งฝรั่งมังค่าเลือนลับกาย
เสาเคยเต้นโชว์บั้นท้ายหายจากไป

ทั้งโรงแรมเกสเฮ้าท์เราเคยพัก
ประสบหนักปิดตายหายไปไหน
ชายทะเลมองไปใจหายไกล
คลื่นกระทบตบหัวใจ…ใครบางคน

ใครบอกว่า “ทะเลไม่เคยหลับ”
แต่คืนนี้ลาลับอับบางหน
“ไทยเที่ยวไทย” ช่วยไทยไม่ยากจน
“ไทยเที่ยวไทย”จะรอดพ้นความซมซาน

เสียงคลื่นซัดซ่านซ่าน้ำตาไหล
นั่งปลอบใจ “พัทยา” จงกล้าหาญ
จงอดทนแล้วตนจะสำราญ
เหมือนเวลาที่เคยผ่าน..
นานนิรันดร์

มีโอกาสไป “พัทยา” เพราะประชุม/สัมนา เรื่อง “มุมมองต่อโควิด-19 สำหรับประเทศไทย” อะไรประมาณนี้นะครับ ซึ่งปกติแล้ว ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนสักเท่าไหร่ เพราะว่าตั้งแต่เปลี่ยนงานมา 5 ปีแล้ว เรื่องวิชาการชักจะหายไปจากชีวิต เนื่องจากต้องมาใช้พละกำลังอื่นแทนวิชาการ

พูดถึง “พัทยา” แต่ก่อนนั้ันใครได้ไป จะต้องวางแผนไปโน่น มานี่ ลงเรือตรงนั้น ขึ้นเรือตรงนี้ ไปกินทีนั่น แวะดูโชว์ทีนี่ พัทยาจะแบ่งเป็น หาดนาเกลือ หาดพัทยา เหนือ กลาง ใต้ หาดจอมเทียม และหาดนาจอมเทียนซึ่งแต่ก่อนนั้นคึกคักมาก เพราะ 90 % รายได้ทั้งหมดมาจากการท่องเที่ยว

ชื่อเมืองพัทยา น้อยคนนักที่จะรู้ที่มาที่ไปของชื่อ “พัทยา” จริงๆ แล้วเมืองพัทยา ไม่ได้ชื่อนี้มาตั้งแต่แรก แต่มีชื่อว่า “ทัพพระยา” ซึ่งมาจาก สถานที่แห่งนี้ เป็นที่ที่กองทัพทหารเดินผ่าน แล้วยังเป็นที่ตั้งทัพของพระยาตาก โดยมีลมพัทธยา พัดผ่าน จึงกลายเป็นหมู่บ้าน “พัทธยา” จนปัจจุบันได้เขียนใหม่เป็น “พัทยา” (ข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต)

หากจะถามว่าไปพัทยาไปไหนมาบ้าง ก็จะตอบว่า เดินเล่นชายทะเลหน้าโรงแรม และเดินไปทีห้าง Terminal 21 เท่านั้ัน เพราะว่าไปประชุม/สัมมนาวิชาการจริงๆ

มูลเหตุที่เขียนเรื่องไปพัทยา ไม่ได้จะบอกว่าตัวเองไปหาความรู้มานะครับ เพียงแต่จะบอกว่า “โควิดมา ได้ทำลายล้างอะไรหลายอย่างไปจนหมดสิ้น” โดยเฉพาะเศรษฐกิจของ “ชนชั้นกลาง” ที่อาจจะหาเช้ากินค่่ำ หรือทำงานเป็นลูกจ้างในภาคเอกชน และไม่แน่ว่า หากไม่มีการฟื้นฟูเศรษฐกิจ คนทีทำงานภาครัฐนี่แหละจะเป็นเหยื่อรายต่อไป

เกือบวันสุดท้ายที่พักในพัทยา ไม่อยากทานอาหารโรงแรม ทุกคนตรงดิ่งไปร้านสะดวกซื้อ เพื่อซื้อของที่อยากกิน ในขณะที่ผู้เขียนและพี่ๆ หลายคน อยากกินอาหารญี่ปุ่น (บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป) ได้แล้วก็เช่าเสื่อ 1 ผืน 50 บาท นั่งดูพระอาทิตย์ตกดิน

สายตาผู้เขียนก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคน เดินหิ้วปลาหมึกแห้งไป-มา พร้อมกับเตาถ่าน ที่บริเวณชายหาด อดที่จะสอบถามตามประสาคน(อยาก)รวยไม่ได้ว่า “ขายอย่างไร” ผู้หญิงคนนั้นตอบว่า “6 ตัว 100 บาท” คิดเปรียบเทียบในใจ “ปลาหมึกพัทยาแพงกว่าปลาหมึกเชียงใหม่อีกนะเนี่ย” เลยบอกว่า “เอา 6 ตัวนะครับ” ระหว่างที่หญิงคนนั้นกำลังปิ้งปลาหมึก เลยได้มีโอกาสซักประวัติคร่าว ๆ
ผู้เขียน : ขายดีไหมครับ?
ผู้หญิง : ไม่ดีเลยค่ะ ตั้งแต่ไม่มีนักท่องเที่ยว ขายยากมาก
ผู้เขียน : มาจากไหนครับ?
ผู้หญิง : มาจาก ……….. (ขออภัยปิดข้อมูล) มาเช่าบ้าน เดือนละ 2,000 บาท อยู่คนเดียว โชคดีที่มีคนข้างบ้านใจบุญ ทำอาหารเจเผื่อวันละ 2 มื้อ พอประทังค่ะ”
ผู้เขียน : ลงทุนอย่างไรครับ
ผู้หญิง : ซื้อปลาหมึกแห้งมาครั้งละครึ่งกิโล เอามาแบ่งเป็นมัด ๆ ละ 6 ตัว ขายหมดบ้าง ไม่หมดบ้าง หากหมดหมายถึงว่า ต้องขาย 2-3 วันจะหมด
ปลาหมึกแห้งปิ้งกำลังหอมได้ที่ ก็ใส่ในจานกระดาษ พร้อมกับน้ำจิ้มในถ้วยพลาสติก
ได้ปลาหมึกมา แล้วก็จ่ายเงินไป พร้อมกับอวยพรให้ขายดี

หวนมาคิดถึงคนบางคน (ไม่ใช่ทุกคน) ที่ตอนนี้มีงานทำแล้วไม่ตั้งใจทำ บอกน้องๆ เสมอว่า “ให้กอดงานที่มีอยู่ไว้แน่นๆ อย่าปล่อยหลุดมือ ยิ่งคนมีอายุมาก ๆ แล้ว จะหางานไหนก็ลำบาก”

เขียนโดย สีไท

ติดตามบทความอื่นๆ ได้ที่ https://w2.med.cmu.ac.th/suandok-variety/